Jestem jednym z tych głupków co myślą, że miłość istnieje i wciąż na nią czekam. Zabawne, prawda?

Nabrałem do siebie ogromnego dystansu, zaczynam wreszcie rozumieć jakim byłem idiotą. Jak łatwo potrafiłem zaufać obcym ludziom, nie zważając na opinie tych którzy widzieli wady. Cierpiałem i w pewnym sensie cierpię na własne życzenie.

Jestem taki, a nie inny. Nie obchodzi mnie co sobie pomyślisz widząc zdjęcia, bo mnie nie znasz, więc nie oceniaj. Nie będę się dla nikogo zmieniał. Jestem romantykiem, lubię się przytulać, czuć bliskość drugiej osoby, troszczyć się o nią pytając gdzie idzie, na jak długo itp. Czy nie tym jest właśnie miłość, poczuciem wspólnoty, odpowiedzialnością za drugiego człowieka, troską o jego dobro?

Justyna Steczkowska - Wracam do domu - posłuchaj i jak zrozumiesz odezwij się